Het valt me steeds vaker op. Websites die grafisch strak staan, social posts die flitsen, campagnes met slimme hooks. Maar dan klik je op de footer, en daaronder ligt een juridisch kerkhof. Geen duidelijke contactgegevens. Geen degelijke privacyverklaring. Cookies die meteen laden zonder iets te vragen. Een webshop zonder algemene voorwaarden. Alsof het allemaal optioneel is.
En het vreemdste? Vaak zijn het net bedrijven die professioneel overkomen, die hier de mist in gaan. Niet uit kwade wil. Eerder uit gemak. Of uit de valse overtuiging dat er niemand naar kijkt. Dat zolang niemand klaagt, het wel in orde is. Maar zo werkt het niet. Wetgeving is geen decor. Het is de fundering waarop je alles bouwt.
Op elke website is er een minimum aan informatie verplicht. De naam van je onderneming. Het adres. Je ondernemingsnummer, rechtsvorm, btw-nummer. Voor eenmanszaken is dat één regel, voor bv’s iets meer, maar altijd helder en zichtbaar. Niet verstopt in een PDF of ergens onder ‘over ons’. Gewoon open en bloot. Omdat mensen recht hebben om te weten met wie ze zaken doen.
Dan is er de privacyverklaring. Die moet niet alleen bestaan, maar ook kloppen. Geen tekstje van een andere site dat je even hergebruikt. Geen juridisch gewauwel dat niemand begrijpt. Wél: in mensentaal uitleggen welke gegevens je verzamelt, waarom je dat doet, en wat mensen kunnen doen als ze daar bezwaar tegen hebben.
Cookies zijn een verhaal apart. Veel websites laden alles meteen: Google Analytics, Meta-pixels, tracking voor advertentiecampagnes. Maar zonder geldige toestemming is dat gewoon niet toegestaan. Dan overtreed je de GDPR, punt. Een cookiebanner die iets zegt als ‘door deze site te gebruiken gaat u akkoord’ is al jaren niet meer geldig. Je hebt actieve toestemming nodig. En een manier om die keuze te veranderen.
En dan zijn er de algemene voorwaarden. Zeker bij webshops cruciaal. Daarin leg je vast wat de klant mag verwachten. Levertermijnen, retourbeleid, betaling, garantie. Het is je bescherming én die van je klant. Wie dat vergeet, geeft alle macht uit handen. En dan kan één vervelende klant al voor kopzorgen zorgen.
Wat mij vooral stoort, is de dubbele moraal. Op sociale media roepen bedrijven hoe klantgericht, transparant en betrouwbaar ze zijn. Maar als je dat juridisch doortrekt, blijft er vaak bitter weinig over. Transparantie begint niet bij je tone of voice. Het zit in je voettekst. In wat je wél laat zien, ook als niemand kijkt.
Er is geen excuus meer. Alles is beschikbaar. Modellen, adviezen, checklists. Wat ontbreekt is geen kennis, maar aandacht. We zijn te druk bezig met de buitenkant, terwijl de binnenkant kraakt. En als die het begeeft, dan is geen enkele mooie campagne genoeg om het nog recht te trekken.